Mutluluk dedikleri
günlerce sürecek
yolculuktan sonra
varılacak kent gibi.
öyle çok
alıştırdılar ki ayrılıklara
giderken arkalarından
boş gözler döküyorum
yüzüm gözüm ıslak
otobüs camının
soğukluğunda.
Ve ben sus pus olunduğunda
doğdu sanılan
kız çocuğu,
ne gelişim heyecanlandırıyor
ne de gidişimde
hüzün kaplıyor
her yanı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder