Anne bak!
Soyundum
bir kenara bıraktım benliğimi,
Çıplak kaldım utanmadım.
Ellerinde yoğruldum
ne de masumdum
babamın ellerinden tutarken parkta.
Işıkların rengi hep aynıydı
ruhları değişti
sürgün yedik hayattan
en çokta atlı karıncadan.
Hiç bir yere gitmez sanıyorsun
bir bakmışsın hayat gitmiş arkalarından.
En çok canımı
yaktıklarında kadındım
ve en çok o anlarda seni andım
artık o küçük kızın
değil
bedeni ellerde
bir kadınım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder