Sensiz dinleyin beni.

Yalnızlığım salınıyor
yarım bıraktığın soluklarımdan.

yeniden başlıyorum 

kaldığım yerden yok olmaya 

bir gece daha yakıyorum. 

Kime dokunsa bakışlarım
çatlaklarım 

sen oluyor her seferinde

içimden geldiğinden değil 

hala sevdiğimden değil
aşktan
hasretten
dertten  değil

elin kaldı bende
tutmuyor hayallerimi
elim kimim eline değse.
İki büklüm saatlerim şimdi
günüm geçimsiz
yılım karamsar

saçların sarmalanıyor
boğazıma düğüm

gelsen şimdi

gözyaşların avuçlarımda
korunmasız ıslak
ötesiz kimsesiz
yağmışsın
sanki bizim değilmiş
bu gökyüzü
ıslandığım değil yağmur
yakan gözyaşların
sormadan düşmüşsün
yüzümün efkarına.

hani bir gelsen şimdi
bakmadan ardıma
sarardım kimsesiz yarınlarıma.

Neden arama kendine, yok.

Sadece hayaller
kurulabiliyordu
sen gelince akla
bir geceden bir geceye
bir kaç adım öte
gündüze varılmadan
geçilebiliyordu.

Ve ne ara
içimde biraz fazla boğulsam
yarım yamalak hatıralarla
aradan yalnız yüzün seçilir
çıplak
utanmasız
cevapsız
gelir
yatağımın en soğuk yarınında
yer edinir.

Senden arda kalan
hayat mı dersin?

Bir gün mutlak ölecektik
ve bir kere gelinecekse bu hayata
neden?
sorusu en doğal haktı
bir yaşama esnasında.

Her gün öldüm bilmedin.
Senden arda kalan
Hayat mı demiştin?

Kül

Eskisi kadar

değil,

küllerinden doğmuyor

gidenler

sadece savruluyor

rüzgara,

ve artık çekilmiyor

yüreği yarım kalmalar

gözü sarhoş

hali duman olmalar.

yalnızlık şimdi

her yanı sarmış

kolları koynumda.

Senin mi bu ateş?

Ve ben 

efkarı tavan yapmış 

düşüm,

düştüğümde gördüm

nefes alamamakla 

ölmüyor aşklar.

Toz

Başımı  düşüme yaslayıp

seni siliyorum 

hayatımdan,

tozların yakıyor.

Şimdi gelsen 

diyorum

en fazla

yüzün

sarar hayallerimi.

Bulutlarım gitti.

Yolculuk

Mutluluk dedikleri
günlerce sürecek
yolculuktan sonra
varılacak kent gibi.
öyle çok
alıştırdılar ki ayrılıklara
giderken arkalarından
boş gözler döküyorum
yüzüm gözüm ıslak
otobüs camının
soğukluğunda.
Ve ben sus pus olunduğunda
doğdu sanılan
kız çocuğu,
ne gelişim heyecanlandırıyor
ne de gidişimde
hüzün kaplıyor
her yanı.

Özlemlerle, Kızın.

Anne bak!
Soyundum
bir kenara bıraktım benliğimi,
Çıplak kaldım utanmadım.
Ellerinde yoğruldum
ne de masumdum
babamın ellerinden tutarken parkta.
Işıkların rengi hep aynıydı
ruhları değişti
sürgün yedik hayattan
en çokta atlı karıncadan.
Hiç bir yere gitmez sanıyorsun
bir bakmışsın hayat gitmiş arkalarından.
En çok canımı
yaktıklarında kadındım
ve en çok o anlarda seni andım
artık o küçük kızın
değil
bedeni ellerde
bir kadınım.

Kalanlar.

Herkes gider.
Herkes ardına bakmadan
gider,
aslında öyle 
sanılır.
Oysa aşk bitmez
o bir kalma biçimidir.
Elleri kalır
bilekleri kalır
gözleri kalır
teni dolanır üstünde
dilinde tuzu kalır
ve neden diye sorma
her gelen 
onunla anılır.
herkes gider
aşk kalır
o bir ölme biçimidir.

Olamadık

Kulaklarım 
kör şimdi,
gözlerim sağır,
sözlerim loş
günlerim gece
dünyam bulanık.
Olamadığımız yerde
bekle beni.

Soluk

Çocukluğunuzda
oyalanmanız için 
elinize 
tutuşturulan 
boya kalemleri gibiyim,
her rengim
hüzün.

İlişik Hayatlar

Kimisinin hayatından 

istesen de gidemezsin

mutlaka iliştirilir 

birbirine iki hayat

sık sık

beklenmedik hallerde

tadı aynıdır

unutamazsın

yalnızca kanar

için.

Bir yanın 

ona uzanır,

hangi yalnızlığı seçsen.

Gecenin boş yarısı

bulma hevesi

sarhoş yastıklar

üstüne sızmış yorgan

iki büklüm bir bulut

kimin bu düşler

kim de kalmış umut.

Anlam

Sarılmak
ve Dünya durması:
Bir içten
bir içe
aynı anlamda.

Boşluk

Bir başka 

bakıyorum,

bu sabah penceremden
şehre

seni çıkıyorum
geriye
hiç kalıyor.

-ge hali

Delik deşik düşlerimi
görmelisin
çürümeyi ve küfü
savrulmuş yanları
kırık kemikleri
burkulmuş hayalleri
birde
mezar kokuyorum
gittiğinden beri.

Kadınım

Her hal'de güzeldi.

uzun 

soluksuz 

gecenin sabahında,

Anlamsız 

cümle sonlarında,

buruk düşlerde,

soluk tenlerde,

kimsesiz evlerde

Hasta yataklarında bile,

güzeldi.

yangınımdı. 

Kadınımdı.

İntihar uzun soluklu bir kelime.

İsa'nın
çarmıha gerildiği yaştayım.
Terkedip giderken ruhunu
almak istediğim 
nefesleri hissetmiyorum.
Ölüm geliyor diyorlar,
çaresiz,
inanmıyorum.
Önce ellerin gidiyor
sonra 
hayat akıyor önümden.
Sen gidiyorsun
solgun bir gün oluyor
mevsim yanlış
yüzün soluk.
Ölüm dedikleri 
iki dudak arası 
iki hece.
Hiçlik bilinci 
sadece susuyor insan
ötesi olmadığını 
bilmekle.

Karmakarışıklığım

Yağmurluydu...
Dündü
gitti. 
Akşam oldu,
sonra gece.
Söz bitti... 
Güz indi...
Sus!!
pus oldu.
Ses duyuldu.
Öldü yarınlar.
Kırıldı hayat,
hayat kırılgandı.

Spermname

Aşkı 
İki bacak arasında 
yaşadığınızı bilmeyince,
terinizi
aşkın nemi 
zannedersiniz.
Peçeteyle silinen
çocuklarınızdan
tek farkınızdır
kötü kokmazsınız.

Adın

Aşk diyordu
adına kadın,
yeniden doğmak gibi.
Nefes almak gibi.
Vedaları terk etmek
eskimiş bavullara
ve tuzun olmak
bir içten bir içe.
Sen olmak
diyordu
bir daha bu hayatta
olamayacağını 
bile bile.