Bak ağaç.

Bir şehir
asıl olan adam
bir şehirde bir adam
adamın içinde mavi
teninde duman
birazda pütürlü bakışları
sen hiç tavan izlemedin mi?
Birazda su katmış hayatına
yek çekilmez bu meret
elinde bir aşktan kalma
hatır kalıntıları var
sürmüş yüzüne
yüzüne gülene, gülmüş
kime gülse
dudağını yolmuş
sonra yollar gittikçe biter mi?
Sen hiç biten hikaye gördün mü?
mesela bulut
mesela yağmur
kaç adımda eskitilir bir ömür?
Yazmış sonra
sevdiği kadınları sermiş sereserpe
az değil yirmibeş sene
sen hiç yirmibeşinde öldün mü?
İki kere gömülmüş
daha derin dedikçe
insanlar görmüş, çıplak
yalanlar örtmüş kasıklarını
kaç izi mahremiyetinde barındırır
düşmüş.
sen hiç kanayan mendil gördün mü?
Bizim Edip görmüş.

Bir şehir bir adam
adam bir şehirde
hayat örmüş
kimi yırtmış
kimi öpmüş
kimi çokmuş
kimi yok
adam
şehir
düş
yara
çıplak
bulut
gökyüzü
bak ağaç.

Okumalık sevgili

Aşk eskidendi
bir kadında
bir ömrü yaktım.

Tozu dumana katmıştım.
çektim perdeleri
kapısını kapattım
şimdi aşk kaf dağının arkası.
Gül bahçem var demem sana
çiçeklerim yokta demem
mesela uyumadan hemen önce
kitaplar okurum sana.

Kitap aralığım

Sabah olunca
kaçırıp
kendimi
sana saklanıyorum
yalnızlıklardan
kurtulmuş
üstü karalanmış
kitap aralığı bir yanım
hangi sayfada bıraksan
seni açıyorum.