Eskici

Neyi sevsek üstümüze yeni diye
hep eskinin kokusu sinmiş.
Bu yüzden çerçevesine
delikler sıkıştırılmış
yamalı bir ruhtur benim'kisi,
aşk tutmaz.


Düş toplayan 
bi'eskiciyim şimdiler de
gidenler
eskitmişler hissetmeyi bize.

Oda

Sararan zamandan
bahsetmeliyim sana,
yoksullaşan anlarımdan
içimizde bitenden
ve söylemeliyim
nasılda mutsuz
sabahlara uyandığımı.


O'da özler mi?
Ben dinlerim de,
Duvarlar konuşur mu
Sevişir mi yastıklar 
öpüşür mü kitaplar
uzanırlar mı yanıma,
fotoğraflarda hala
aynı bakıyorsun bana
sen kokarlar mı?


Tavan soğuk bi'kişilik
kapılar yüzüme
kapamış kollarını
taş plaklar aldım
kendime
gider mi onlar da?

Tadında tuzum

Herkes gider,
sende gidersin


Dökmem ardından gözyaşı
hem hangi su geri getirmede 
marifet sağlamış gidenleri?
Ya da ekmek kırıntıları
atsak yollarına
olmadıktan sonra içte yangınları
hangisi yol gösterir kaybolmuşluklarına?


Herkes gider,
sende gidersin.


Mavileri siyah ederiz sabahları gece,
bilmez misin gidince 
arda kalan kül hece.
Ya da umutları yok ederiz
hem olmadıktan sonra 
bulutlarda gözü beklemek niye?


Herkes gider,
sende gidersin.


Ne varsa yaşanan koyup avucuna
bakmadan ardına gidersin
bilmez misin?
''hem gidenedir bu şiir
hem gelecek olana
O da biraz oyalanıp
gider nasılsa''
diyen şair, 
haklıdır enine boyuna.


Herkes gider küçüğüm,
hep giderler,öyle sanılır.
Sende gidersin.
Tadında tuzum
koynunda mavilerim olsun
öyle hatırla beni,bilesin,
severim seni.

Su

Kaybedişlerimde susuyorum
su oluyorsun,yüzüme vuruyorum,
içime bilmem 
kaç yüzün işlemiş yakıyor.
Düşen bi'saç teli sana ne anlatır
bilmiyorum,
bana seni anlatıyor.
Sen gidiyorsun
tutamıyorum,
susuyorum,
ve sonu yok bi'hikaye yazılıyor
saçlarımda ki susuş üzerine.

Gerçekten yalnızız.

Yalnızdı insan
yağmur yağdığında ıslanması
hep bundandı,
ve giderdi
hatırında, aklında
olmasaydı
geçmiş günlerde ki
yoksunluk.
Var sanıldığından olsa gerek
ya heplik
ya yoklukları,
bir replikti sadece 
tekrarladıkları
yalnızız der
yutkunur
ve ölürlerdi.

Rüzgar

Gidenlerin açık
bıraktığı kapılardandır
rüzgarı sol
yanımda hissetmem
ve ben ne zaman
üşütsem
hep kalbim kanar.

Dem

Bir dem var bugünde, 
durdukça içime çöken.
Esmesin yağmur,
dökülmesin rüzgar,
efkarım çok,
mutlu sabahlara
bir ömür var.

Masal

şehir;
içinde düş saklı adamların uğrak yeri,
yaşanmış hikayelerin miş'li zamanlarını anlatan
yaşlı bi'kadın
bir varmış bir yokmuş'la başlayan her söze.
Adam
kaldırımlarını dizmiş yüreğine,
her kuytu köşesi ile ezberinde şehir
her anı ile içinde.
nasıl olmasın?
hayatı duruyor, işte tam orada.
Kadın
hayallerini oturtmuş şehrin tepelerine,
bulutlar ne kadar yakınsa, hayalleri o kadar gerçek.
Güneşini de sevmiş, huzurunu da
nasıl sevmesin?
hayatı duruyor işte tam orada.
Üç elma düşmeden, üçü de düşmüş gözden;
Şehir, adam, kadın.
Şehir solmuş, düşünü yitirmiş.
Adam kaldırımlarını
söküp atmış yüreğinin, ezberini bozmuş.
Kadın değiştirmiş yollarını
hayallerinin, Bulutlarını silmiş.


Sonra bi'resim kalmış geride
bir Çöpadam,
iki kahve fincanıyla oturmuş
sohbette.
Fallarda hep çıkanın aksine
hayalleri elinde
umutları buruşuk kağıtlarda
bavulunda,
şöyle diyor birisi;
''Bavulları hiç sevmiyorum efenim, hep gitmeyi hatırlatıyorlar''

Aşk gider.

Benden
çok zaman önce,
bir melodiyle geldi
aşk, 
giderken, arkasından 
sanrılar döktüm.
O elleri cebinde
ıslık çaldı, 
ben zamandan
düştüm.

Hoşgeldin

Kadın;
dünyama gelişini sorgulamadım,
bıraktım öylece sana kendimi,
ama desem ki 
hangi yöne baksam sen
ve sadece aşk sanmışım 
ömrümden gelip geçenleri.
Belki de sana gelmek içindi, 
atlattığım tüm medeni sevişmeler.
Ben ufak bir umut
açtım sana mavilerimi,
hangisini istersen sar bedenine,
bir bulut kadar 
savunmasızım ellerinde. 

istedim

içimi kanattılar anne,

insan birisi ölsün isteyebilir mi ? 

ben istedim.

Umursamadım ne kadar 

içim yanar

düşünmedim ne kadar 

özlerim

nefes almazsa, 

Dünya 

eskisinden mutlu  mu olur 

bilmeden,

iki elimi yaslayıp 

kırgınlığıma

bırakıp tüm olup biteni 

hayatımın sol yanında

ölsün istedim.