İstanbul'da bir küçük Galata

Onunla tepesinden süzülüp
hayal kurmuştuk
şehrin ışıklarında.

Sonra gitti O...

Artık ayak ucundan
bakıyorum
bulutlarda bıraktıklarıma.

Mayıs

Henüz dün çınlattım
eve ilk gelişini
çarşaflara sarılı
utanmaz uykulu birde
buruşmuş her yanı.
Hatırlarsın sende
koynundan çıkan çocukluğu.

Renkleri soluk bir resim
bozulmasın diye
vitrinde saklanan
fotoğraf makinesinin marifeti
ben bukleli saçlarınla meşgulüm
senin hayalin
üç teker ile bulutları dolaşmak
nerden aklına geliyorsa
büyüyorsun.

Elinden tutup okul kapısına
bıraktığımız pamuktan umutları
saklayıp beslenme çantasında
büyük adam olmayı düşlerdik
bayramda iki çift ayakkabı uğruna.

Babamın eli
annemin yüreği dokunurdu
bir de ufak kardeşimiz oldu
ben ufak diyeyim sen inanma
canım cananım her şeyimiz
onu da bir akşam vakti getirdiler
koynunda çikolata yoktu
hayal kırıklığım
yaşama sevincimiz oldu.

Sonra beyazlara büründün sen
annem sütünü ısıtmıştı
babam üstünü örtüyorken henüz
kapıdan çıkışını
defalarca getirip aklıma
ikna edemem kendimi
evlenecek yaşta olduğuna.

Zaman geçer,
mevsimler döner,
ömür yaşlanır,
resimler solar,
insanlar değişir,
ama ya sevgiler?

Şimdi elinden tutup
koştururum sokak sokak
babam kızacakmış, kızsın.
bakkalın çikolataları da bizim!
aklımda çocukluğum
elimde büyüdü çocukluğun.